İyileşme değişim içerir ve değişim işleri farklı yapmak demektir. Sorun şudur ki çoğumuz işleri farklı yapmaya karşı koyarız, yaptığımız şey işe yaramıyor olabilir ama hiç değilse ona aşinayızdır. Bilinmeyene ayak basmak cesaret ister. O cesareti nasıl buluruz?

NA toplantılarında etrafımıza bakabiliriz. Orada, yaptıklarını değiştirmeleri gerektiğini anlayan ve başarıyla değiştirebilmiş başkalarını görürüz. Bu yalnızca değişimin, herhangi bir değişimin felaket anlamına geldiğine dair korkumuzu yatıştırmaya yaramakla kalmayıp, bize neyin çalıştığı ile ilgili onların deneyimlerinin avantajını verir; çalışmayanı değiştirirken kullanabileceğimiz deneyimlerin.

Kendi iyileşme deneyimimize de bakabiliriz. O deneyim şimdiye dek uyuşturucu kullanımını durdurmakla sınırlı olmuş olsa bile, yine de hayatlarımızda değişiklikler yaptık; iyiye doğru değişiklikler. Basamakları hayatımızın hangi safhasına uyguladıysak, daima teslimiyetin inkârdan daha iyi, iyileşmenin bağımlılıktan daha üstün olduğunu fark ettik.

Kendi deneyimlerimiz ve NA’daki diğerlerinin deneyimleri bize iyileşmenin büyük bir bölümünün, “değiştirebileceğim şeyleri değiştirme” olduğunu söyler. Basamaklar ve onları uygulama gücü bize değişebilmek için gerekli olan cesareti ve doğrultuyu verir. Korkacağımız hiçbir şey yoktur.